Τελικά ότι καλό έχει αυτός ο τόπος, φέτος "φεύγει"..... Αντίο!

Περί τροχών

Τους τελευταίους δυο μήνες κυκλοφορώ στους δρόμους της συμπρωτεύουσας συχνά πυκνά με το ποδήλατο μου. Το οποίο παρεμπιπτόντως είναι δώρο δύο πολύ καλών μου φίλων, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης  για τα χιλιάδες δεινά που έχουν τραβήξει από μένα και για το γεγονός ότι ήμουν συνένοχος στο έγκλημα (που κατά πολλούς ονομάζετε και γάμος) ως κουμπάρος τους. Κάνοντας λοιπόν τις βόλτες στα στενά της πόλης ξυπνάνε μνήμες από την παιδική μου ηλικία στο χωριό μου. Το πρώτο μου ποδήλατο* τότε, ήταν ένα κερασί,  γυμνό από φτερά και χωρίς φρένα αλλά με "κόντρα", η οποία μου χάρισε αξέχαστες πληγές από τις αναρίθμητες τούμπες που έτρωγα σχεδόν σε κάθε πάτημα της. Το είχα για δύο χρόνια, από τα οκτώ ως τα δέκα μου και το αγάπησα πολύ. Κάπου εκεί αυτή η "τραυματική" σχέση τελείωσε διότι ερωτεύτηκα τρελά μια γαλάζια κούκλα με νίκελ φτερά, λάστιχα με μπεζ σιρίτι μάρκας Μέτσελερ (τα καλύτερα τότε) και το κυριότερο με τρεις ταχύτητες πράγμα που φάνταζε για εμένα κάτι σαν γκάτζετ της φόρμουλα 1. Το ποδήλατο αυτό άνηκε στον συχωρεμένο τον πατέρα μου. Λόγο του μεγάλου του μεγέθους (ήταν διπλάσιο από τον κερασί "διάβολο") και λόγο της απουσίας οδηγού, έμεινε κλεισμένο για τρία χρόνια σε μια αποθήκη. Στα δέκα μου λοιπόν είχα το κατάλληλο ύψος και έτσι η γαλάζια "λίμο" έγινε δικιά μου. Στα παιδικά μου μάτια, κάθε μου ποδήλατο ήταν ένα φανταστικό αυτοκίνητο και αυτό γιατί από μικρός λάτρευα το αυτοκίνητο. Αυτό ακριβός είναι το πρόβλημά μου σήμερα. Όσο ποδήλατο και αν κάνω σήμερα το άτιμο δεν μεταμορφώνεται σε αυτοκίνητο με τίποτα. Θες λίγο το ότι το "όνειρο" του δικού μου αυτοκινήτου έχει πραγματοποιηθεί εδώ και αρκετά χρόνια. Θες λίγο ότι με τα χρόνια στερεύει η φαντασία...  Η αίσθηση δεν είναι η ίδια. Ίσως τελικά η ανταμοιβή σε όλο αυτό να είναι οι αναμνήσεις που ξυπνάνε με κάθε ορθοπεταλιά... Πίσω εκεί, που το ποδήλατο γινόταν αυτοκίνητο, μηχανή, πύραυλος, διαστημόπλοιο, άλογο...      

*Στην πραγματικότητα το δεύτερο μου ποδήλατο αλλά ήταν το πρώτο που αγάπησα.

ΟΥΦ... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

Έγινα κι εγώ blogger (τρομάρα μου) μετά από αρκετό καιρό χρήσεις του PC. Ελπίζω να διαδοθεί το εν λόγο blog και να μοιραστώ απόψεις, ιδέες και νέα με πολλούς εκεί "έξω". Έχουμε πολλά να πούμε και να δούμε...